O autorze
Adam Szejnfeld – były radny, burmistrz, wiceminister gospodarki. Poseł III, IV, V, VI i VII kadencji Sejmu RP. Autor słynnego antybiurokratycznego i progospodarczego „Pakietu Szejnfelda”. Urodzony 13 listopada 1958r. w Kaliszu, mgr prawa – ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Prawa i Administracji, kierunek prawo. W przeszłości działacz społeczny i związkowy – w latach osiemdziesiątych członek legalnej i podziemnej ,,Solidarności”, internowany w więzieniach we Wronkach i w Gębarzewie. W latach 2007 – 2009 Sekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki. W obecnej VII kadencji Sejmu jest przewodniczący Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektów ustaw deregulacyjnych (wcześniej był przewodniczącym sejmowej Komisji Skarbu Państwa). Jest także członkiem Akademii Polskiego Sukcesu, Kapituły Konkursu „Teraz Polska”, Rady Programu „Polski Sukces” Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska”, Kapituły „Fair Play” Instytutu Badań nad Demokracją i Przedsiębiorstwem Prywatnym oraz Cent For Future i Perły Polskiej Gospodarki anglojęzycznego miesięcznika Polish Market.

Powrót do przeszłości

Każdy prowokator czy szaleniec, który odważy się podnieść rękę przeciw władzy ludowej, niech będzie pewny, że mu tę rękę władza ludowa odrąbie, w interesie klasy robotniczej, w interesie chłopstwa pracującego i inteligencji, w interesie walki o podwyższenie stopy życiowej ludności, w interesie dalszej demokratyzacji ... Józef Cyrankiewicz

Sądowe historie, jak z sennych koszmarów, były codziennością PRL-owskiej rzeczywistości. Nieprzypadkowy obywatel, podległy prokurator, często tortury, usłużny sędzia, szybki proces, znikające akta sprawy, a w tle... polityka. Niekiedy też po prostu prywatne porachunki lokalnego kacyka z osobistymi wrogami w mieście. Zresztą nie ważne, rozgrywka polityczna, czy załatwianie własnych interesów, zawsze mogło być tak samo – decyzja zapadająca poza sądem, a wyrok w sądzie. Tak w PRL wyglądały rozprawy, często na zamówienie władzy. Na przykład proces w połowie lat 60-tych w tzw. aferze mięsnej. Głównego oskarżonego, Stanisława Wawrzeckiego, z pogwałceniem prawa w trybie doraźnym skazano na karę śmierci. I wykonano ją! Wielu innych skazano na dożywocie albo długoletnie więzienia. Sprawą zajął się określony skład prokuratorski, a do sądzenia w sprawie wyznaczono specjalny skład sędziowski. Decyzja zapadła oczywiście jeszcze przed rozprawą i raczej nie w murach sądu. Sprawa była bowiem bardzo „na rękę” rządzącym. Władza mogła pokazać, że potrafi być bezlitosną. Niewzruszoną wobec tych, którzy nie stoją po jej stronie! Przestępstwo pospolite natomiast dawało świetne alibi.

Pokazowych wyroków z karami niewspółmiernymi do czynów w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej było więcej. Ich ofiarami zostawali ludzie opozycji, ale przede wszystkim zwykli obywatele. Jeśli trzeba było najdrobniejsi przestępcy traktowani byli, jak najwięksi zbrodniarze. Cel był jeden - znalezienie kozła ofiarnego, pokazanie „kto tu rządzi”, umocnienie terroru, a poprzez to niczym nieograniczonej władzy dyktatorów Polski Ludowej. Tak było chociażby podczas pokazowych procesów księży Kurii Krakowskiej, czy biskupa Kaczmarka oskarżonego o działalność szpiegowską na rzecz Stanów Zjednoczonych.

Cóż, dotychczasowe zmiany w wymiarze sprawiedliwości - uzależnienie od partii rządzącej Trybunału Konstytucyjnego, zamach na Krajową Radę Sądownictwa, a teraz projekt nowelizacji ustawy o sądach - sprawiają wrażenie chęci powrotu PiS do przeszłości z czasów PZPR. Wygląda więc na to, że podobnie jak za czasów PRL-u, trójpodział władzy, niezależność systemu sądowego i niezawisłość sędziowska pozostaną tylko na papierze. I nie chodzi tylko o możliwość szykanowania oraz skazywania polityków opozycji, czy na przykład niezależnych dziennikarzy. Za chwilę każdy obywatel, który nie spodoba się ludziom partii może znaleźć się na celowniku. Wtedy zostanie już tylko się modlić, bowiem w takim systemie, jaki próbuje się odtworzyć w Polsce obowiązuje jedna zasada: „dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie”.

Dzisiaj w Polsce wielu nie rozumie, albo nie przywiązuje wagi do tego, co PiS robi na przykład z Trybunałem Konstytucyjnym, z administracją, że służbą cywilną, z dyplomacją, z wojskiem, że służbami specjalnymi, z mediami publicznymi, czy z samorządem… Wielu mówi – „A co mnie to obchodzi?! Nie pracuję przecież w urzędzie, nie jestem wojskowym, czy dziennikarzem, nie zamierzam być ambasadorem albo burmistrzem… Te sprawy, więc mnie nie dotyczą”. Z „reformą” sądownictwa będzie jednak zupełnie inaczej, i to trzeba sobie uświadomić. Każdy może bowiem stać się, nawet przypadkowo, jak kierowca Seicento w Oświęcimiu, „bohaterem” konfliktu z władzą. A od tego do pokazowego procesu droga jest już bardzo krótka. Tak było w PRL i tak może być w IV RP. I będzie, jeśli nie zatrzymamy tego walca, który niszczy nasz największe wartości – demokrację, praworządności, sprawiedliwość!

Adam Szejnfeld
Poseł do Parlamentu Europejskiego
www.szejnfeld.pl
www.kobiecastronazycia.pl
www.facebook.com/PoselSzejnfeld/
www.twitter.com/szejnfeld
www.instagram.com/szejnfeld/
Trwa ładowanie komentarzy...